วันนี้เราจะมาอัพบล็อก ความจริงพูดว่ามาระบายน่าจะถูกต้องกว่า

 

วันนี้20 มกราคม 2551

 

                    เรื่องมันเริ่มมาตั้งแต่เมื่อวาน ตอนเย็น    บรรดาญาติพี่น้องผู้หลักผู้ใหญ่ต่างยกโขยงกันมาบ้านเรา มาทำไมนะหรอ???   เราก็ไม่รู้เหมือนกัน-_-"    แต่ที่รู้ๆก็คือพวกเค้าพาเอาความเจ็บปวดหนึ่งเดียวของเรามาด้วย.................   แต่จะโทษเค้าก็ไม่ได้หรอก เพราะไม่มีใครรู้ น้อยคนนักที่จะรู้เรื่องของเรา ......... ในตอนแรกเราก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะคิดว่าคงมาคุยอะไรกันธรรมดาเดี๋ยวก็คงกลับ  แน่นอนเมื่อเวลาล่วงเลยไป  พวกเขาก็กลับกัน เราซึ่งนั่งเล่นอยู่แต่ในห้องคอมตั้งแต่พวกเขามาก็ชักรู้สึกหิว เลยออกไปเปิดตู้เย็นหาอะไรกินสักหน่อย ( ความจริงเราหิวมาตั้งนานแล้วล่ะ แต่ไม่อยากออกไปเพราะข้างนอกคนเยอะมาก ที่สำคัญไม่อยากออกไปพบความเจ็บปวด ) เปิดตู้เย็นดูอยู่พักนึงก็ตัดสินใจหยิบเอาวุ้นมะพร้าวออกมา กะว่าเดี๋ยวเอาไปนั่งกินที่โซฟาดีกว่าจะได้ดูบอลด้วย...........    แต่พอไปถึงโซฟาก็ต้องแปลกใจ แปลกใจ มันแปลกใจมากๆ........  เรารู้แล้วว่าใครที่มาบ้านเราต่างก็กลับกันไปหมดแล้ว และก็แน่ใจว่าจะไม่เจอแรงกดดันจากคนเยอะๆและความรวดร้าวใจ แต่มันไม่ใช่!!! พวกเขากลับไปกันโดยที่ทิ้งความรู้สึกนั้นไว้ให้เรา  เรานั่งลงบนโซฟาโดยไม่มีคำพูดใดๆ หันหน้าไปสบตากับความปวดร้าวแล้วแทบอยากจะคลั่ง อยากจะตะโกนดังๆ อยากให้ตัวเองระเบิดออกมา  แต่ก็ต้องทนเอาไว้ กลั้นมันเอาไว้แล้วทำหน้าตาเหมือนไม่มีอะไร จากที่ตอนแรกเป็นแค่ความรู้สึก พอได้เห็นเต็มๆตาสิ่งหนึ่งสิ่งเดียวนั้นก็กลายเป็นตัวตนขึ้นมาในทันที .....................................................................นั่งไปสักพัก มันทนไม่ได้ทนที่จะเป็นอยู่อย่างนั้นไม่ได้ เราก็เลยลุกจากโซฟากลับไปนั่งหน้าคอมเหมือนเดิม โดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เปิดเพลงดังๆให้เสียงเพลงมันสะกดความรู้สึกเอาไว้.....เวลาผ่านไปสักพักนึง หันไปมองนาฬิกา 00.10 น. โดยประมาณ              พอจะทำใจได้แล้ว เลยลุกออกไปจากห้อง เพื่อที่จะไปที่โซฟาอีกที  คราวนี้รู้สึกเลยว่ามันสาหัสกว่าเดิม ความปวดร้าวนั้นหายไปแล้ว แต่ทำไมมันรู้สึกว่าเราสาหัสกว่าเดิม สิ่งเดียวที่หายไปกลับไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นมา มันเจ็บหนักกว่าเก่า เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บ กระวนกระวาย หายไปไหน!!! ไปอยู่ที่ไหน ..........................................................................................???

 

                    รู้สึกตัวอีกที หลับไปตอนไหนเนี่ย หันไปดูนาฬิกา 9.00 น. โดยประมาณ แต่สิ่งที่เห็นสิ่งแรกไม่ใช่นาฬิกาบอกเวลา             แต่กลับพบตัวตนแห่งความเจ็บปวดนั้นอีกครั้ง!!!    ลุกไปอาบน้ำแปรงฟัน วันนี้วันอาทิตย์ นึกขึ้นมาได้ วันนี้จะไปล่าจระเข้ที่อยู่บ้านตา พอนึกมาถึงตรงนี้เลยคิดได้ว่า ทำไมเมื่อวานคนเหล่านั้นถึงฝากความรวดร้าวนี้ไว้ที่บ้านเรา...............................ทั้งๆที่มันทรมานใจมากแต่..เราก็ยังคงอดกลั้นมันไว้      มีตัวตนแต่ไม่รู้สึกถึงตัวดน      มองความปวดร้าวเป็นความเฉยชา    แม้บางครั้งที่มองจะรู้สึกถึงความอิ่มเอมในสายตา แต่ก็แค่แวบเดียว เป็นเพียงเสี้ยวเวลาแห่งความเผลอใจเท่านั้น........................

                   

                    14.00 น. โดยประมาณ นั่งรถไปซื้อกระสุน.38super กับพี่ ที่วังบูรพาฯ

 

                    15.00 น. โดยประมาณ ไปบ้านตา ล่าจระเข้ 

    

                    ......................................ความเจ็บปวด รวดร้าว เพียงหนึ่งเดียว ที่ได้เจอมาตั้งแต่เมื่อวาน แปรเปลี่ยนเป็น ความเฉยเมย เย็นชา หาตัวตนไม่เจอ.......................................

 

                     ถึงบ้านตาเมื่อไหร่ไม่รู้ ไม่ได้ดูเวลา จระเข้ที่จะมาล่า ก็ดันหยุดวันอาทิตย์ซะอีก ไม่รู้หายหัวไปไหนไม่โผล่มาเลย เซง-_-"     เลยจัดการกับพี่เอา.38 ไปยิงปลาตีนเล่นแทนเพื่อความสะใจ ฮาซะ 555+

 

                     มืดแล้ว ถึงเวลากลับบ้านซะที ( กระสุนหมดไปนานแล้ว โดยที่ไม่ผิดปาณาฯเลย -*- ) แต่ไม่ใช่เราลืมไป ถ้ากลับบ้านตอนนี้ก็ต้องทนรับความเจ็บปวดและเฉยชาต่อไปนะสิ ก่อนกลับต้องแวะนำสิ่งหนึ่งสิ่งเดียวนั้นไปไว้ที่ที่จากมาซะก่อน นั่นก็คือบ้านน้าเรา ( น้าของพี่สะใภ้ )...........แวะกินข้าวที่บ้านน้าโดยยังคงความรู้สึกเดิม จะเดินไปทางไหนก็เจอแต่สายตาเย็นชา เดินสวนกันเราต้องเอี้ยวตัวหลบเพราะไม่อยากให้เรื่องยุ่งยาก จนในที่สุด ก็หลบไม่พ้น เรายืนมองหน้ากัน ก่อนที่จะเดินสวนกันไปโดยที่มือของเราจะชนกันโดยไม่ได้ตั้งใจ..........................................................................................

 

    ทำไมเวลาที่เราพยายามอยู่ห่างๆเธอ เธอกลับเป็นฝ่ายเข้ามาหาเรา แต่พอเราเข้าไปหาเธอ เธอกลับถอยห่างออกไป..........................ทั้งๆที่คิดไว้แล้ว ว่าจะถอยห่างออกไป ลบความทรงจำนั้นทิ้งไปทั้งๆที่คิดว่าทำได้แล้ว......................................... แต่พอเธอเดินกลับเข้ามา ความคิดนั้นก็ มลายหายไปหมด ภาพเดิมๆกลับเข้ามา แต่ไม่ได้มาพร้อมความอบอุ่นอิ่มเอมใจ กลับมาพร้อมความเจ็บปวดและเย็นชาแทน